“Emoji”lerin yükselişi (3) Nerede hareket, orada bereket *

Bir taraftan, tire için üzülüyordu noktalama işaretleri; ama diğer taraftan, hem takım halinde, hem de kelimelerin yetişemediği minik boşlukları doldurmaya başlamışlardı

10.12.2015 09:42
Ali -Rana Atılgan

alirana1963@gmail.com

Ali Rânâ Atılgan

 

 

Ön not. Bu yazının içinde hiç nokta [.] görmeyeceksiniz. Cümlelerin sonu boşlukla bitti. Bir cümle bitse de; diğerinden ayrılsa da; her cümlenin tamamen farklı bir karakteri, anlayışı, inancı olsa da; cümlelerin tümüne gereksinimimiz var bir anlam üretebilmek için. Anlam, aklımızın bir yerinde sıkışmışsa, cem-i cümleyi toplamamız lâzım bir araya. Kolay mı, bu kadar farklılığı bir araya toplamak! “Arayüz”lere ihtiyacımız var. En kolay “arayüz”ler kayboluyor. Özdemir Asaf’ın malûm dizelerini uyarlamaya kalksam “bireyi yok etmeye karar verdiler/birinciliği arayüzler aldı” derdim. Özdemir Asaf beni bağışlasın. Hrant Dink ve Tahir Elçi eksikliğini duyduğum iki güzel arayüzdü. İşte bu yazıdaki cümleleri bir araya getirecek nokta [.], 24 yüzyıl boyunca bütün diller için cümlelerin arayüzü olan nokta [.], bu iki kıymetli arayüz kaybolunca, ortaya çıkan boşluğa düştü. Bu nedenle, cümlelerim bağlanamadı. Her bir cümlemin sonunda bir boşluk var; hepimizin boşluğu...

 

 

“Kiminle anlaşalım” diye sordu noktalı virgül  “Tamam; nokta, tire ve aç parantez bir araya geldiğinde,” diyordu ki, tire “haydi, haydi; yapalım yine” diye haykırdı heyecanla  Kırmadılar [:-)]  Tenha bir gecede, açık bir pencereden gelip, arnavut kaldırımlarında yankılanarak, yolda yürüyenin yalnızlığını unutturan bir kahkaha etkisi yaptı toplantıda  Noktalı virgül devam etmek istedi  Noktanın altındaki virgülün kuyruğunu, iştahı kabarmış bir kamçı gibi iyice kaldırdı havaya: “Steve dedikleri bir adam varmış bir zamanlar  Apple’dan ayrılmak zorunda kaldığında gidip bir firma satın almış  Şimdi o firmanın, Pixar sanıyorum adı, yapamadığı yokmuş diye duydum”

 

Dikkatleri üzerinde toplamıştı  “Bir araya geldiğimizde, insanın gözü, meselâ yukarıdaki takımı hemen gülen bir yüze tamamlıyor”   Virgülün kuyruğunu önündeki mayiye daldırdı; noktanın içini dolduran kocaman bir yudum aldı  Devam etti: “Biz, diyorum ki; insanın aklına bırakmasak bu işi!” Ünlem sırasının geldiğini gördü  “Ne demek istiyorsun” diye sordu  Sorusunu kendisi yeni sorularla yanıtladı: “Maske takmamızı mı istiyorsun? Nasıl, meselâ, mağara duvarlarında çizildiği gibi mi?” Soru işareti, konuşma başladığından beri hem ilk kez, hem de ardı ardına aldığı davete icâbet etti: “Yok” dedi   “Başka bir şey sezdim”   Soru işaretinin merakı, herkesin merakına körükle giderek alevlendirebilen sezgisi meşhurdu   Devam etti: “Yok, kendimizi saklamayacağız; anlaşalım bir grup yazılımcı ile, gülme, ağlama, kızma takımlarımızı oluşturduğumuzda, hemen onları bir resme tamamlasın”    

 

“O-soft” diye bağırdı   Bir sürü küçük küre yuvarlanarak yanlarına geldi  “Bir deneme yapalım” dedi  İki nokta üst üste ve aç parantez tireyi arıyorlardı ki, o küçük küreler bir anda [:)]’yı [J] yapıverdiler   Tirenin eli ayağı boşaldı   “Ama” dedi  “Nasıl oldu bu?” Hemen iki nokta üst üste ve kapa parantezin arasına girdi: [:-(] ve anında küçük küreler işlerini ustalıkla tamamladı: [L]   Tireyle de oluyordu, tiresiz de  Küçük kürelerin sözcüsü, “bize en az noktalama işareti ile yapabilir misiniz, diye sordular” dedi   Artık tamamlamaya alışmışlardı bir kere; [:|]’u göremeden, [K] peydâh oldu 

 

Bir taraftan, tire için üzülüyordu noktalama işaretleri; ama diğer taraftan, hem takım halinde, hem de kelimelerin yetişemediği minik boşlukları doldurmaya başlamışlardı  İnsanoğlunun isteklerine yetişemez oldular kısa zamanda   Salgın bir hastalık gibi yayılıyordu yüz işaretlerinin kullanımı   Biri kullandığında, bir diğeri hemen uyarlıyor, hemen yanındaki kopyalıyordu   Artık cümle sonu, başı, ortası farketmiyordu  Yorgunluktan helâk oldular   Az kullanılmasına rağmen, tire bile incelmiş, solmuş, satır altına doğru düşmeye başlamıştı 

 

Shigetaka Kurita hızır gibi yetişti   Artık noktalama işaretleri olmadan, mini mini yüz ifadeleri kurtlarını döküyordu etrafta  Soğuk algınlığınız mı var, ağzına beyaz bant takılmış bir yüz; utandınız, yok yok mahçup mu oldunuz, yanakları hafif kızarmış, kaşları gözlerinin üzerinde kapanmış bir yüz   Bir ad bulundu elbette hemen: “emoji” Kurita durmuyordu; beyaz, siyah, sarı renklerle çeşitler sunuyordu  Yetmedi; öpücük veren dudaklar, onay veren parmaklar, yağmurun ardından gökkuşağı   Daha da ötesi geliyordu Kurita’dan, terleyen veya ağlayan yüzlerden sıçrayan damlalar   “Gülmekten gözünden yaş gelen yüz” ifadesi “Oxford sözlüğü” tarafından 2015 yılının “kelimesi” seçildi; evet yanlış okumadınız, ke-li-me-si   (Malûmatfurûşluk yapayım; 2013 senesinin kelimesi “selfie” olmuştu   )

 

Emojisini tasarlayabilirsen, sonsuz bir ifade özgürlüğün vardı   Daha ne isterdi insanoğlu Harfler avlanma korkusu olmadan korkusuzca dolaşıyordu etrafta  Noktalama işaretleri kendilerini mi, kelimeleri mi düşüneceklerini bilemediler   Tire arada sırada heyecanlandırmaya çalışıyordu herkesi: “Haydi, haydi, yine yapalım”   Gülen, ağlayan, kızan yüz oldular; ama ne onları hemen yüze çeviren küçük, sevimli “O-soft” kürecikleri vardı etrafta; ne de zarfa gereksinimi olan fiilimsiler   

 

Noktalı virgül bir şafak vakti topladı herkesi  Derin bir yudum aldı kamçısı yine, hemen üzerindeki nokta için   Ama ağzını açtırmadı klavyedeki adam  Bütün noktalama işaretlerine toplanmaları için bilgisayar klavyesindeki tüm tuşlara sırayla basarak haber uçurdu  İşareti alan herkes bir çember oldu 

 

Anlatmaya başladı klavyenin hükümdarı: “Gözün tamamlayacak oğlum orayı” diye ünleyen sese renklerimi açtım   O tarihteki ismiyle ortaokulda olmalıyım   Resim dersi  Hakikaten resim yapıyoruz   Erdem yanımda   Bir akşam önce karşı komşusundan öğrendiklerini anlatmak için çırpınıyor   Kümelenmişiz etrafında   Belli belirsiz bir kafa var; boyun yok; kolun üst kısmı var gibi; ama ne dirsek var altında, ne de üstünde omuz  Resim kâğıdında kara kalem yapılmış, insan olduğunu sezebilmek için her birimizin bir tanesini işaret ettiği vücud kısımları var   Biz o bölümleri işaret ettikçe, Erdem’in sağ kolu, sağındaki sandalyenin sağ kanadını kavramış, sol eli ile pat pat solundaki Mûnise’nin sol omuzuna vuruyor; göğsü genişledikçe genişliyor   Kasılıyor diyeceğim, arkadaşım can ciğer, utanıyorum

 

Bana kalsa, parça parça damlalardan oluşmuş bir büyük leke bu “resimceğiz”   İşte bir kelime ve bir takı ile yapabileceğimi yaptım ruhumu rahatlatmak için   “Ceğiz” tam oturmadı ama; leke hedefte   “Bu teknik” diyorum, “ilginç; daha çok teste benziyor ”  Ceketimin göğüs cebinden çıkardığım, Ayhan Işık’ın giydiklerine benzesin diye kolalanmış mendilin içine, kalemtraş kutusunda birikmiş talaşla birlikte kara kalemin tozunu sıkıştırıp yerleştiriyorum   Sonra mendili ters çevirerek açıyorum ve pamuk oranı hallice olan kallavî kağıdın üzerine hızlıca yapıştırırken, elimi üzerinde hafifçe gezdirmeyi ihmâl etmiyorum    “İşte Erdem, gözün bunu tamamlayabillir mi?” Öylesine söylüyorum ki, “resim öyle yapılmaz, böyle yapılır” der gibi   Eline aldığı kağıdı kendisinden uzaklaştırıyor bir yandan, diğer yandan gözünün ferini ayarlıyor   “Evet” diyor; “şurasını siliyor gözüm, burasını ekliyor; hiç fena değil, Ortaköy’den görünen Kız Kulesi bu!” Mûnise bütün içtenliğiyle haykırıyor: “Yok, yok; mutluluğun resmi bu   Babam,” diyor, “akşam söyledi bana   Öğretmeniniz hikâyesini anla...”

 

Noktalı virgül ve soru işareti aynı anda harekete geçtiler   Nokta “cntrl,” hemen altındaki virgül, “alt,” soru işareti ise “del” tuşuna bastılar   Klavyeye hükmeden “niye tekrar sormuyor kapatmak isteyip istemediğimi” diyemeden, bilgisayar kapanmak için harekete geçmişti bile   Noktalı virgül ve soru işareti yılın kelimesi ödülü ile klavye kullananın boşluklarını birleştiren yüzyıllık bir kavram ile ortaya çıkmışlardı   Resmin içine, içindeki boşluklara dinamizm getireceklerdi   “Bir yüzün, hattâ bir vücudun hareketli halini idrâk ederken hafızamızda kalanlardan tek bir imaj yaratmamız gerekiyor” dedi soru işareti    Noktalı virgül “bir atölye çalışması başlatmamız gerekiyor” dedi   “Georges Braque’ı mercek altına alalım”   “Neysek, oyuz; ama hareketliyiz” diyerek atölyeye koştular

 

(*) Profesör Cevdet Koçak’ı hürmetle anıyorum  Cennet Bahçesi’ni “kırıp” derse girdiğimizde, Hoca’mızın “nerede hareket, orada diferansiyel denklem” diyerek başladığı derslerle karşılaşırdık  Damağımızdaki çayın lezzetini, Kız Kulesi manzarası yerine kargacık burgacık sembollerle paylaşsak da, yüzümüzden tebessüm eksik olmazdı ;)

  

 

 

Yazarın Tüm Yazıları

Bu yazıya ilk siz yorum yapın.

Yorumlar(0)

Yorumlarınızı kendi özgün iradenizle yayınlamakta olup; bununla ilgili her türlü dolaylı ve doğrudan sorumluluğu tek başınıza üslenmektesiniz. Yorum yaparak Toplum Kuralları ve Kullanım Koşulları'nı kabul etmiş sayılırsınız.